Ik hoop dat U dit stuk met belangstelling zult lezen.  "Natuur, balans en harmonie“ en het eenmakend veld, is een zeer moeilijk en complex stuk, daarom heb ik enkele jaren nodig gehad om het te verwoorden, en zal ik het niet als een schande ervaren indien dit niet zo best gelukt is.  Ook voor hoogleraren die dagelijks met deze materie bezig zijn is het een probleem om een dergelijk abstract onderwerp helder en concreet naar voor te brengen

. 
Persoonlijk hecht ik er veel belang aan te weten wie ik ben en waar ik vandaan kom. Ieder mens moet een geloofsovertuiging hebben, of deze nu wetenschappelijk of theologisch van aard is. 

Hierbij wil ik dank brengen aan wijlen Prof.Dr.J.D. Fast voor het lezen van dit stuk, zijn opmerkingen hebben mij gemotiveerd om het te verbeteren en aan Jacques Longueville voor zijn spelling - en grammatika nazicht en verbetering. Tevens dank aan Tony Dethier die met volle overtuiging mij helpt in mijn verdere vorming. 

   

Wanneer ik kijk naar de nachtelijke hemel

Dan zie ik steeds die zelfde nevel

Die lacht om mijn onwetendheid

 

De horizon van mijn bestaan, hoe kort en onbeduidend

 

Waar kom ik toch vandaan en wat is het doel van mijn bestaan.

 

 

Lode Stevens

  

In nova fert animus mutatas dicere formas

corpora: di, coeptis (nam vos mutastis et illa)

adspirate meis primaque ab origine mundi

ad mea perpetuum deducite tempora carmen.

 

"Mijn hart brengt mij ertoe te vertellen over gestalten, veranderd in nieuwe lichamen: goden, ondersteun mijn ondernemingen (u bracht immers die veranderingen tot stand) en breng het ononderbroken lied vanaf de eerste oorsprong van de wereld over naar mijn tijd."  

 

Ovidius

 

Ruimte en tijd zijn met elkaar verweven. Werelden en sterren worden net als mensen geboren, ze leven en ze sterven. De levensduur van een mens wordt gemeten in decennia: de levensduur van de zon zo'n honderd miljoen keer langer. Vergeleken met een ster zijn wij ééndagsvliegjes, vluchtige en ijle schepsels waarvan het leven in één enkele dag verloopt.

Vanuit het ééndagsvliegje gezien zijn mensen traag, saai, bijna geheel onbewegelijk en wekken ze nauwelijks de indruk dat ze ooit iets uitvoeren. Van het gezichtspunt van een ster is een menselijk wezen een lichtflitsje, één van de miljarden korte levenslichtjes die vaag opflikkeren aan het oppervlak van een vreemde, koude, onwezenlijk vast en verre bol van silicaten en ijzer.

dr Carl Sagan

Voorwoord

Natuur, balans en harmonie

Lode Stevens