Natuur, balans en harmonie

Lode Stevens

De warme dood

Het is onmogelijk te raden wat het menselijk ras zal doen de volgende tien jaar, laat staan het volgende miljoen jaar. Wij gaan ons nu verplaatsen in de ruimte/tijd. Laat ons aannemen dat wij onszelf niet hebben vernietigd - de kans daartoe is erg groot - en dat we kijken naar ons nachtelijk hemelgewelf.

 
Wij zullen dan getuige zijn van de eerste veranderingen. Wij kunnen de sterren van heden nog steeds herkennen, maar ze zijn merkelijk verplaatst. Het zonnestelsel heeft dan de rand van ons melkwegstelsel bereikt. Wij zullen het niet langer meer bekijken van op zijn zijde, maar we zien het zoals de primitieve mens dit deed miljoenen jaren geleden, we kijken recht in het hart van onze melkweg. 

 

Een miljoen jaar is één enkele seconde in de ruimte/tijd. Onze aarde heeft nog een bestaan van miljarden jaren voor de zon haar inhaleert bij haar finale uitzetting. Alle leven zal dan vernietigd worden door ultraviolette straling en door het verdwijnen van de atmosfeer. Binnen vijf miljard jaar zal de aarde een woestijn zijn met kokende zeeën en gloeiende rotsen. De uitzettende zon zal de binnenplaneten in zich opnemen. Dit maakt echter geen verschil uit, omdat het zonnestelsel toch zal sterven wanneer de nucleaire brandstof van de zon zal zijn opgebruikt. Deze zal opnieuw krimpen als haar energie uitgeput is door de overheersende gravitatie. Hoe dit proces werkt leg ik later uit. In een bestek van enkele miljoenen jaren zal ze afkoelen tot een steriele bol, ongeveer de grootte van Jupiter, en uitdoven. Alleen de resten zullen getuige zijn van een pad door de ruimte/tijd.

 
Het universum is tegen die tijd ook veranderd. De uitzetting ervan, die wij nu waarnemen en die verder is gegaan gedurende deze periode, zal een opmerkelijk effect hebben. De sterrenstelsels zullen kleiner in aantal zijn en verder uit elkaar liggen. Reusachtige wolken van gas en stof zullen ze als een nevel bedekken en de horizon van de observatie en communicatie zal toenemend verstoord worden door achtergrondruis, hoofdzakelijk door de stijgende achtergrondwarmte die sterkere radiogolven produceert. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Door de ruimte/tijdschaal nog verder te versnellen zullen sterrenstelsels voorkomen als heldere flitsen wanneer zij door hun cyclus van geboorte en dood gaan. Ook ons melkwegstelsel zal worden gereduceerd tot radioactief stof en gas.

 
Sommige sterrenstelsels zijn samengesteld uit materie, andere uit antimaterie en een mogelijkheid tot botsen bestaat. Een botsing die een gigantische energie produceert in ware stormen van radioactiviteit. Deze energie zal op haar beurt geabsorbeerd worden door de grote wolken gas en stof en een klein gedeelte van deze nevel zal beginnen te gloeien. De temperatuur zal stijgen. Door de zwaartekracht ontstaan nieuwe sterren, nieuwe sterrenstelsels, nieuwe zonnestelsels en nieuw leven. 

 

Is dit het ware scheppingsverhaal? 

 
Deze schepping bestaat uit twee bijzondere formules. "Antimaterie en materie geven energie. Deze energie is gelijk aan materie maal de lichtsnelheid in het kwadraat. Men moet deze gegevens beschouwen als het streven naar evenwicht in beide richtingen. Materie wordt omgezet in energie en energie wordt omgezet in materie. Deze materie wordt omgezet in leven en leven omgezet in materie en energie". "U bent van stof en U zult als stof wederkeren".

 
Energie is de chaos en materie is orde. Dit streven naar evenwicht is een vast principe in alle fysische, biologische en scheikundige processen. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om licht te kunnen ontvangen van een verre ster of object is energie nodig. Energie die meereist met de lichtgolven in de vorm van fotonen, deeltjes zonder massa, en eindigt op ons netvlies waar neuronen worden geprikkeld. Elektrochemische impulsen gaan door ons zenuwstelsel naar onze hersenen. Ieder stadium hangt af van een potentiaalverschil, zodat energie kan getransporteerd worden. Indien er geen entropie zou bestaan, zou er ook geen potentiaalverschil bestaan, geen elektromagnetische straling, warmte of andere vormen van energie.

 
Wij hebben nu enkele seconden doorlopen in de ruimte/tijd door deze extreem te versnellen. De onophoudelijke expansie van het universum begint nu te vertragen, omdat er zoveel materie verpulverd en verspreid is dat de gravitatiekrachten beginnen te verminderen. De kosmologische expansiekracht heeft niet langer meer de kracht om de materie verder uit elkaar te drukken. De oerexplosie, waar alles begon en biljoenen jaren de vorm aan het universum gaf, zal nu minder invloed hebben op de ruimte/tijd.

 
De energiesystemen raken uitgeput. De tijd zelf vertraagt. De tijd is een functie van de snelheid, de snelheid zelf is een functie van het potentiaalverschil. Alle potentiële verschillen komen in evenwicht met elkaar. De temperatuur zal blijven stijgen door de resterende energie van de laatste stervende sterren, die geabsorbeerd wordt door het stof en gas. Dit licht zal de hemel vullen, maar kan onmogelijk geobserveerd worden. Ook deze laatste energie zal uiteindelijk haar evenwicht vinden en uitdoven. De intense warmtestraling zal verminderen tot ze volledig is verdwenen.

 
Er heerst een absolute stilte. Actie, van welke soort dan ook, is niet meer mogelijk. De tijd valt stil. Het universum heeft zijn limiet bereikt

. 
"Wat gebeurt er nu verder? “
Hiervoor bestaan er twee uiteenlopende hypothesen. De eerste vertelt ons dat er verder niets meer gebeurt. De tweede vertelt ons dat wij een terugschakeling van de ruimte/tijd krijgen, een soort antitijd. Dit is onwaarschijnlijk daar de huidige natuurwetten tegenovergesteld zouden zijn aan deze terugschakeling.

 
Toch kan de gravitatie de overhand krijgen en de materie weer omzetten in energie. Ik zou dit met een eenvoudig voorbeeld kunnen illustreren: het terugspoelen van een film, hoe grappig dit ook mag lijken, geeft een realistische weergave van een terugschakeling.

 
Het is niet verwonderlijk dat de dood van het universum minder gedetailleerd is onderzocht dan haar geboorte. Wij kunnen heel wat gegevens ontvangen van het verleden, maar de toekomst is nog steeds gissen en raden. De cultuur van de kosmologie is even nadrukkelijk over Armageddon als over de schepping, maar hun theorieën zijn eerder gebaseerd op de moraal dan op fysische noodzakelijkheid. Alle theorieën, zonder uitzondering, hebben een laatste oordeel een eeuwig nirwana. Beloning en bestraffing. De terugkeer is nooit naar de orde waar alles begon.

 
De wetenschap toont een beeld van een finaal einde waar wij naar toe gaan zonder oponthoud. Dit denken is gebaseerd op de principes van de entropie. De energie wordt omgezet in warmte. De warmte levert het vermogen, verdwijnt, en het universum komt tot stilstand.

 
Dit scenario combineert verschillende theorieën, ook het idee van het zwarte gat. Deze laatste bewering is gebaseerd op kennis van de astrofysica en gedeeltelijk op kosmologische veronderstellingen.