Onze eerste zonsverduistering (Aprémont, Frankrijk August 11, 1999)

uit een film van Jan Gerritsen <<< How bad the weather was in Northern France, where we observed the sun eclips. >>>

Of wij de zonsverduistering vanuit hun tweede huis in Frankrijk wilden bekijken? Dat tweede huis bleek vrijwel op de centrale lijn te liggen, in Aprémont, vlak bij Reims. Een buitenkans! De dagen voor de verduistering werd het weerbericht nauwlettend in de gaten gehouden. Want het huis kon zich dan wel op de centrale lijn bevinden, maar als verwacht werd dat er geen zon te zien zou zijn, dan moest het moest het toch een andere plaats worden! Hoeveel mensen werden verwacht? Zeker wel tien! Het werden er ruim 40, maar de vroegere pastorie had een grote zolder, die als slaapzaal werd gebruikt en de tuin bood verder plaats aan een vijftal grote tenten. 's Avonds voor de verduistering werd alvast stevig gedronken op de goede afloop. Ik heb te middernacht met een glas wijn in de linkerhand en een sterke zaklantaarn in de rechter om de sterren aan te wijzen, uitleg gegeven over de indrukwekkende sterrenpracht. En een vallende ster, wat is dat dan? En de melkweg? Men was een en al aandacht.

De volgende dag was het totaal bewolkt. Onze Franse buurman kon er wel mee lachen. Wat was het tenslotte voor gekte om voor een verduisterde zon af te reizen naar Frankrijk? Hij wees af en toe lachend naar de donkere lucht. Hadden we misschien de avond daarvoor teveel lawaai gemaakt?

Een aantal van ons besloot naar een heuveltop in de buurt af te reizen om een goed overzicht te hebben. Daar bevonden zich al enkele tientallen Fransen en Nederlanders. Onder meer twee amateurs uit Lyon met hun 30 cm Newtons. Zelf had ik een videocamera en een klein kijkertje mee. Het was nog steeds zwaarbewolkt, in de verte regende het zelfs. De hemel begon tergend langzaam op te klaren. Een kwartier voor de totaliteit werd het in het dal onder ons zonnig. Dit werd een tweetal van ons groepje teveel en ze reisden met haastige spoed af naar het dal. Wij hadden zoiets van "als je daar bent, kan de zon wel weer weg zijn". Enkele minuten voor de totaliteit was een smalle sikkel door de wolken te zien. Een gejuich steeg op. De wolken trokken langzaam weg en een halve minuut voor de totaliteit was de zon wolkenvrij. Het enthousiasme op de heuveltop kende geen grenzen. Er klonk applaus en gejuich. De totaliteit trad in. De een werd stil en de ander uitzinnig van vreugde. Onze Franse buren klapten in hun handen en riepen "bravo, bravo!"

Mijn vrouw die zich alleen onder "dwang" een blik door mijn telescoop verwaardigt, raakt nu een dag later nog niet uitgepraat over dat vreemde licht aan de horizon en van de corona, de vreemde schaduwen, de plots intredende en uittredende duisternis, de gehele beleving daar op die heuveltop en wil nu ook de volgende eclips in Afrika meemaken. Zelf was ik geheel perplex van het beeld dat mijn kijkertje tijdens de totaliteit vertoonde. Had ik ooit iets mooiers gezien? De witte corona tegen de diepblauwe achtergrond en die vuurrode protuberansen langs de maanrand. Geweldig! Veel te gauw was de totaliteit weer over. Ik was geheel vergeten Venus en Mercurius op te zoeken. "Encore une fois?" grapten we met de Fransen om ons heen. "C'etait superbe!" riepen de amateurs uit Lyon uitzinnig van vreugde. Hun gereserveerdheid van voor de eclips was geheel verdwijnen. We wisselden de adressen van onze websites uit. Dolgelukkige mensen daar op die heuveltop. Hoe gelukkig bleek ook na een minuut na de totaliteit. De zon verdween weer achter een dik wolkenpak. Terug in Apremont was de totaliteit slechts de helft van de tijd te zien geweest. Enkelen hadden zich naar de rand van het dorp begeven om wat ruimer zicht te hebben, 200 m verderop. Zij hebben de zon helaas gemist.

We bakten pannenkoeken op het dorpsplein. Het was zonnig, het was feest. Een passerende wielrenner werd een pannenkoek aangeboden, die hij gretig accepteerde. Een dorstige Franse automobilist vroeg of het een café betrof.

Enkele uren later zaten we - op weg naar Nederland - urenlang in de file. Maar we ondergingen het met een glimlach. We hadden de totaliteit meegemaakt en dat konden ze ons niet meer afnemen!

Enkele keren kwamen we in de urenlange wachtrij voor Luik langszij bekenden uit Aprémont. Het stapvoetse verkeer maakte een praatje mogelijk en veraangenaamde de wachttijd.

Arie Nagel, 12 augustus 1999.

Eclips op 29 maart 2006 te Turkije

Samen met "Martha en Wil" die al jaren groepsreizen organiseren naar Turkije, organiseren we een reis naar de zonsverduistering in Turkije. Er zijn nu ruim twintig min of meer serieuze gegadigden. Ik reken ermee dat daarvan ruim de helft meegaat en dat dan weer wordt aangevuld met tenminste 10 mensen, totaal 30 mensen? We zullen zien. In ieder geval voldoende om een voorbereiding van de reis te rechtvaardigen. Ik heb me voorgenomen de komende jaren de bewolking boven Turkije in de gaten te houden rond eind maart. Dit kan door de satellietfoto's van Europa van bijvoorbeeld Yahoo of CNN van het internet te downloaden. Misschien valt een patroon te ontdekken, het liefst iets als: nooit wolken daar en soms wolken daar. Als er mensen zijn die dit ook willen doen, graag. Ik zou het een dag kunnen vergeten ..... Het betreft zgn animated gifs van ruim 250 kb groot. De centrale lijn loopt tussen Antalya en Alanya naar het noorden, Ordü. Dat betekent dat we hier ons kwartier moeten maken, ergens in/bij Manargat, Akseki, Ahirli, Akviran, Gumra, Yarma of Aksaray. Gumra en Yarma liggen vlakbij de grotere plaats Konya. Hier een kaartje, gemaakt met SkyMap Pro 6. De zon wordt in het zuiden van Turkije even voor 11.00 UT en in het midden van Turkije even over 11.00 UT verduisterd.

Interesse om mee te gaan? Stuur me een e-mail (deepsky [at] hetnet.nl).

Voor een verslag van onze voorgaande Turkije-reizen klik hier.

Vorig jaar (2000) hebben we de omgeving van de komende eclips verkend:

Ik ben zojuist teruggekeerd van een reis naar centraal Turkije en heb de omgeving verkend. Deze streek is de droogste streek in Turkije en ligt op een hoogte van zo'n 1000 m, ideaal dus. Mogelijk is Konya ideaal omdat van hieruit snel naar de kust of verder Capadocië ingereden kan worden als het weer dat vereist. Verder is er veel te zien in de stad, althans voor wie er ontvankelijk voor is. Mooie moskeeën en musea. Je kunt er ook goed eten. De Konya kebab is een begrip. Konya is een drukke, rumoerige stad, maar ik stel me zo voor dat we een dag uittrekken om voor 29 maart een geschikte plek voor de waarneming uit te zoeken in of in de omgeving van de stad. Konya telt tussen de half en een miljoen inwoners (het is maar waar je de grens trekt) en is een van de meest religieuze steden van Turkije. Je ziet er nog veel vrouwen met sluiers lopen en het wordt niet op prijs gesteld als je er zelf bloot bijloopt, zeker niet in een moskee of museum. Maar op 29 maart kan het nog behoorlijk koud zijn, dus dat gevaar is klein.

Ik heb begrepen dat het zaak is de hotels een paar jaar vantevoren te bespreken en een zekere borgsom te betalen. Bij de vorige eclips (1999) waren de hotels twee jaar vantevoren volgeboek! De prijzen lopen tegen de tijd van de verduistering op en dan kun je wel geboekt hebben ... ik weet ook niet wat hier wijsheid is. Goede contacten ter plaatse zijn essentieel.

Een andere mogelijkheid is Aksaray, maar daar is verder helemaal niets te beleven. Ook centraal Capadocie is een mogelijkheid, bijv. Urgup, in dat betrekkelijk kleine plaatsje staan bijna 100 hotels, maar dit is verder van de centrale lijn. Tenslotte is de mogelijkheid aan de kust te blijven, maar daar wordt het zeker erg druk en het regent er vaker, maar het is er wel een stuk warmer.